I. Kongres Porozumienia Lewicy, który powstał 23.VI.2007 r. w Warszawie, integruje partie polityczne, związki zawodowe i ruchy społeczne głoszące lewicowe poglądy, na zasadach całkowitej równości. Mając jednakowe prawa
i obowiązki członkowie KPL realizują własne cele statutowe akceptując zarazem cel jakim jest stworzenie systemu politycznego i ekonomiczno-społecznego, w którym obywatele korzystają z wolności, są równi wobec prawa, zaś państwo stoi na straży tych zasad i wartości; systemu, który zagwarantuje każdemu godziwe warunki życia.

II. KPL nawiązuje do tradycji ruchu robotniczego, a także do tradycji polskiej inteligencji okresu międzywojennego o poglądach lewicowych. Wyrażając aprobatę dla ustroju demokratycznego KPL będzie przeciwdziałać wyzyskowi i niesprawiedliwości, dążyć do wolności i równości wszystkich grup społecznych.

III. KPL przeciwstawia się wymazywaniu tradycji lewicowych z dziejów Polski. Przeciwstawiamy się fałszowaniu historii i pokazywaniu PRL jako “państwa zła”. Pamiętamy o odbudowie ojczyzny przez rzesze Polaków, o zbudowaniu fabryk, szpitali, szkół, uczelni i milionów mieszkań. Ludzie którzy tego dokonali zasługują na szacunek i uznanie. Wcale nie oznacza to, że nie dostrzegamy negatywnych doświadczeń PRL.

IV. Wypowiadając się za państwem przyjaznym rozwojowi gospodarczemu proponujemy wykorzystanie mechanizmu rynkowego, najbardziej skutecznego – jak dotąd – narzędzia promującego postęp ekonomiczny i techniczny, a w ślad za tym – cywilizacyjny:

• odrzucamy jednak XIX-wieczny model gospodarki rynkowej, w którym państwo pełni rolę “stróża nocnego”, a “niewidzialna ręka rynku” reguluje wszystkie procesy gospodarcze i społeczne;
• Kongres Porozumienia Lewicy wypowiada się zdecydowanie przeciwko neoliberalizmowi, kolidującemu z państwem sprawiedliwym społecznie. Neoliberalizm traktujemy jako ideologię bogatych, sprzeczną z interesami biednych. Efektem jego zastosowania w polityce gospodarczej jest pogłębienie nierówności społecznych oraz nierówności między krajami bogatymi i biednymi;
• odrzucamy prymat własności prywatnej nad innymi formami własności. Traktujemy go jako fałszywy, antyspołeczny. Trzeba zapewnić równoprawne traktowanie własności komunalnej, spółdzielczej, prywatnej i państwowej;
• wzorem dla nas jest współczesna wersja społecznej gospodarki rynkowej, realizowana z powodzeniem w państwach skandynawskich, zapewniając im jedno z najwyższych w Europie tempo rozwoju gospodarczego i wysokie miejsce w świecie pod względem konkurencyjności.

V. Działając w interesie ludzi pracy najemnej w mieście i na wsi, zwracamy się do wszystkich Polaków, mężczyzn i kobiet, biednych i bogatych, emerytów i rencistów, do pracowników fizycznych i inteligencji, ludzi kultury i sztuki, mieszkańców miast i wsi, by poparli nasze starania o:

1. zmniejszanie rozwarstwienia społecznego. Motorem rozwoju gospodarczego jest bowiem zmniejszanie a nie pogłębianie różnic społecznych. Proponujemy zawarcie umowy społecznej między pracownikami i pracodawcami. Pracownicy i ich reprezentacje związkowe poprą wszystkie programy reform rozwojowych, jeśli otrzymają od pracodawców gwarancję, że także będą beneficjentami tych zmian. Wypowiadamy się za utrzymaniem podatku progresywnego, który zmniejsza rozwarstwienie dochodów i sprzyja realizacji programów rozwojowych.
2. zapewnienie jednakowych praw wszystkim Polakom, ich ochronę przed przejawami wszelkiego rodzaju dyskryminacji i marginalizacji. Kobietom trzeba przywrócić prawo do decydowania o macierzyństwie. Muszą mieć takie same prawa płacowe i awansu zawodowego, jak mężczyźni;
3. przywrócenie państwa neutralnego światopoglądowo. Podobnie, jak w innych krajach Unii Europejskiej, państwo polskie powinno mieć charakter świecki, gwarantując wolność sumienia i wyznania, z Kościołem oddzielonym od państwa i polityki;
4. skuteczniejsze przeciwdziałanie bezrobociu. Pomimo ponad milionowej emigracji, ciągle co dziesiąty Polak bezskutecznie poszukuje pracy. Dlatego wspierać trzeba rozwój usług, infrastruktury gospodarczej i społecznej;
5. zatrzymanie w kraju wykształconej młodzieży przez pomoc w poszukiwaniu stabilnej, finansowo i zawodowo atrakcyjnej pracy; bezpłatne szkolnictwo, także wyższe, stwarzające szanse młodzieży biednej, zwłaszcza pochodzącej z małych wsi i osiedli;
6. budowę mieszkań dostępnych dla przeciętnie zarabiającego Polaka. Dziś tanie budownictwo ma charakter marginesowy, rośnie natomiast udział mieszkań na wynajem, w tym bardzo drogich;
7. budowę państwa aktywnego, stwarzającego najsłabszym grupom ludności dostęp do edukacji, ochrony zdrowia i kultury i w razie konieczności oferującego pomoc finansową. Jednocześnie państwo ma zapewniać przedsiębiorcom warunki dla dynamicznego rozwoju. Państwo aktywne powinno wyznaczać strategie dotyczące przyszłych pokoleń, a nie głównie zajmować się rozwiązywaniem doraźnych konfliktów. Strategie rozwoju powinna opracowywać instytucja państwowa, utworzona na wzór istniejących w wielu krajach wysoko uprzemysłowionych;
8. uproszczenie przepisów likwidujących bariery administracyjne, obniżanie pozapłacowych kosztów pracy, ułatwienie dostępu do kredytów;
9. zwiększenie nakładów na badania i rozwój, które obecnie są w Polsce tak małe, że lokują nas na samym końcu światowej listy;
10. apolityczną administrację, sądownictwo, aparat ścigania, kierujące się wyłącznie literą prawa. Muszą one podlegać kontroli obywateli, mediów i organizacji pozarządowych;
11. wycofanie naszych wojsk z Iraku i Afganistanu i zaniechanie planów zainstalowania tarczy antyrakietowej w Polsce. Przekreśli ona możliwość ułożenia przyjaznych stosunków sąsiedzkich z Rosją. Decyzja o zaangażowaniu Polski w wojnę amerykańsko-iracką była błędem. Kosztowała kraj kilkudziesięciu zabitych i kilka miliardów złotych. Interwencja NATO w Afganistanie odbywa się bez zgody ONZ i oznacza mieszanie się w sprawy obcego państwa. KPL wypowiada się stanowczo i jednoznacznie przeciwko udziałowi Polski w wojnach imperialnych;
12. rozwój współpracy ze wszystkim narodami w oparciu o zasady przyjaźni, solidarności i wzajemnych korzyści. W stosunkach z sąsiadami musimy zacząć rozwiązywać współczesne problemy, a nie rozdrapywać bolesne historyczne rany. Powinniśmy zintensyfikować współpracę z krajami dalekiej Azji, w tym z Chinami, Japonią i Indiami. Więcej uwagi należy skierować na współpracę, z krajami nowo uprzemysłowionymi i słabo rozwiniętymi;
13. budowę - wspólnie z europejska lewicą - Europy socjalnej. Domagamy się od polskiego rządu, by wraz z uznaniem Traktatu Lizbońskiego podpisał Kartę Praw Podstawowych, gwarantującą także polskim obywatelom dostęp do praw socjalnych, związkowych i pracowniczych.

VI. Tezy niniejsze traktujemy jako punkt wyjścia przy formułowaniu programu na II Walne Zgromadzenie Kongresu Porozumienia Lewicy.

Prezydium

Kongresu Porozumienia Lewicy.