28 marca zebrało się Prezydium KPL, aby omówić sprawy związane ze zwołaniem II Kongresu Porozumienia Lewicy. Zostało niewiele już czasu na sprawy programowe, a także organizacyjne. Przewodniczący Prezydium KPL prof. Paweł Bożyk potwierdził datę zwołania Kongresu na 21 czerwca br, jednakże pojawiły się opinie, że możemy nie zdążyć z dopięciem harmonogramu prac. W swoim wystąpieniu prof. P. Bożyk zaproponował powołanie zespołu, który zajmie się opracowaniem tez do referatu programowego. W jego skład weszli: dr Jerzy Stefański (przewodniczący), Jan Barański, dr Janusz Bandurski i dr Janusz Dąbrowski. Po tych ustaleniach rozpoczęła się dyskusja.

Musimy określić cel polityczny, do którego zdążamy, a także drogę, którą będziemy do niego dochodzić. Co nas łączy, na jakich zasadach funkcjonujemy i jakie stawiamy sobie priorytety?

Tezy, które mamy przedyskutować, określą nasze miejsce na lewicy. Nasza deklaracja przyjęta na I Kongresie pozostaje aktualna.

Najważniejsze jest przesłanie polityczne, jakie mamy do przekazania, a także co chcemy zaproponować naszym wyborcom. W tezach trzeba zawrzeć nie więcej niż pięć podstawowych bloków w sprawach politycznych i społeczno-ekonomicznych. Powinny je zaopiniować Rada Konsultacyjna i Komitet Ekspertów, a ostateczną decyzję podejmie Prezydium.

Należy się określić czy chcemy samodzielnie iść do wyborów, czy też wystąpimy z szerszą ofertą do środowisk lewicowych i włączymy się w szeroki front lewicy? Musimy być zdolni do kooperowania z innymi i zawieranie sojuszy, czyli posiadać zdolność wyborczą.

Musimy być bardziej wyraziści i grać w jednej drużynie. Czy wszystkie ugrupowania tworzące Kongres Porozumienia Lewicy w pełni utożsamiają się z tą formacją?

Naszą formację powinny przed wszystkim łączyć kwestie programowe. W tej chwili KPL jest na lewicy nie do końca zdefiniowany. Mamy wizytówkę w postaci deklaracji, ale jej treści nie są zbyt dobrze znane tym, na których nam zależy. Kongres nie zajmuje stanowiska w ważnych kwestiach programowych.

Nasza szansa to wyraźny program, który będzie się różnił od programów innych partii lewicowych. Nie możemy stać w cieniu dużych, ale koniunkturalnych partii lewicowych. Musimy zdobyć zdolność wyborczą, a przykładem może być Polska Partia Pracy, która taką zdolność zdobyła.

Budowanie KPL odbywa się na trzech płaszczyznach:

1. słowo porozumienie nie jest obojętne, oznacza bowiem zdolność do zawierania kompromisu. Nie stawiamy przed nikim żadnych barier;
2. program powinien być bardziej wyrazisty, a przez to bardziej radykalny. Do tego trzeba dołączyć katalog kilku najważniejszych spraw dla społeczeństwa i lewicy. Problemem jest to czy taki program otworzy nam drogę do porozumienia, czy ją ograniczy;
3. zdolność wyborcza - albo kierujemy naszą ofertę do całości, albo jest to wybór w jedną stronę.

Zastanawia mnie krytyczny stosunek do dorobku Kongresu Porozumienia Lewicy po dziewięciu miesiącach jego istnienia. Jest jednak kilka pozytywów. Zastanawialiśmy się na początku czy ten związek ma sens, a jednak udało nam się połączyć na płaszczyźnie programowej i rozpocząć ważna debatę dla przyszłości lewicy. Opowiadam się za tym, aby ideę KPL kontynuować. Nie do wszystkich partnerów na lewicy powinniśmy kierować naszą ofertę. Powinniśmy ich raczej szukać w danej kwestii i w danej sprawie.

Oprac. Mieczysław Kozłowski

(Sekretariat KPL)