Nie zawsze jest tak, że tam gdzie dwóch się bije, tam trzeci korzysta. Alternatywą dla rządzących nie jest Sojusz Lewicy Demokratycznej, ale może być Prawo i Sprawiedliwość. SLD nie przedstawia programu, tylko stara się przyczepić do różnych opcji ideowych. Ta formacja powinna łączyć lewicę ponad podziałami, nie ma jednak dostatecznego autorytetu, aby łączyć rozproszone ruchy i organizacje lewicowe.

Warto zwrócić uwagę na szczególną sytuację, w jakiej znajduje się lewica. Jest ona dla niej korzystna, bo mamy kryzys gospodarki neoliberalnej. Jest teraz czas i miejsce na przedstawienie alternatywy oraz stosownych rozwiązań społeczno-gospodarczych. Kluczowym zadaniem jest wypracowanie wspólnego kierunku działania lewicy w tych sprawach. Jest tylko pytanie, czy lewica potrafi taki program uzgodnić między sobą, przedstawić go społeczeństwu i przygotować się do jego realizacji. Powstają kluby lewicy, a przy tych klubach powinny powstawać ogniwa doradcze, które mogłyby wspomóc w opracowaniu nowego programu w duchu zapisanej w konstytucji RP gospodarki społeczno-rynkowej.

Każdy rozsądny człowiek o poglądach lewicowych widzi, że lewica powinna się zjednoczyć. Ale brak jest wyrazistych postaci i brak jest programu. Należy więc dokonać swoistej inwentaryzacji tego, co trzeba zrobić i złożyć te elementy w jedną funkcjonalną całość. Coraz bardziej niepokoi sytuacja w państwie rządzonym przez prawicę. Państwo staje się wydmuszką, łatwo pozbywa się swoich dóbr i ludzi, którzy powinni tworzyć doświadczoną, pozapartyjną kadrę. To już ostatni czas dla pewnego rodzaju jedności na lewicy, tak, aby mogła być skuteczną opozycją i dawać odpór szkodliwym decyzjom władzy.

Pamiętajmy o tym, co stało się w 2001 r., kiedy lewica miała największe poparcie społeczne. Całe kierownictwo SLD poszło do rządu, a partia się rozsypała. Naszym hasłem powinno być to, co powiedział Edward Gierek: partia kieruje, rząd rządzi. Trzeba do rządzenia dobierać innych ludzi niż ci wywodzący się z kierownictwa partii. To dotyczy także innych formacji politycznych. Inną sprawą jest wyłonienie wiarygodnego reprezentanta w zbliżających się wyborach prezydenckich. Powinien być to Włodzimierz Cimoszewicz.

Mamy swoisty paradoks – świat jest pogrążony w kryzysie, a prawie wszędzie wybory wygrywa prawica. Jak to wytłumaczyć? Z kolei prawica polska przygotowała sobie oręż do walki z lewicą uchwalając nieprecyzyjną, ale za to kagańcową ustawę karną wymierzoną rzekomo w komunizm, a w rzeczywistości tych wszystkich na lewicy, którzy są solą w oku prawicy. Innym przykładem wpływania na świadomość społeczną jest sprawa stoczni. Prawica doprowadziła do upadku stoczni, stoczniowcy demonstrowali pod hasłem “precz z komuną!”, a przecież nigdy stocznie tak dobrze nie stały gospodarczo jak w PRL! Prof. Czapiński ogłosił niedawno badania, z których wynika, że teraz w Polsce jest wyjątkowo dobrze, nie wiadomo więc o co chodzi narzekającym? Zobaczmy i policzmy, jakie fundusze idą na wojnę w Afganistanie, a polskie dzieci głodują i obcina się im środki na podręczniki szkolne.

Cimoszewicz jest wprawdzie najsilniejszym kandydatem na lewicy, ale ja w niego nie wierzę, bo już tyle razy spalił się w podejściach do prezydentury. Lewica jest w najgorszym dole, w jakim znalazła się od 20 lat. My musimy, jako lewica, znaleźć osobę, którą będziemy potrafili wypromować na najwyższy urząd w państwie.

Jest taki kandydat, który nazywa się prof. Jacek Majchrowski i potrafił obronić się przed prawicą w tak klerykalnym i prawicowym mieście jak Kraków. Próbowano znaleźć na niego różne “haki”, ale się nie udało. Prof. Jacek Majchrowski to postać, która może być kandydatem różnych środowisk lewicy i skupić je wokół swojej osoby.

Myśmy prze 20 lat realizowali nie nasze plany. Kiedy lewica zaczęła o ty mówić, zaraz znaleziono jej różne afery. To samo z Kościołem, pozwalamy, aby kler, coraz bardziej zachłanny, szarogęsił się w państwie. Kiedyś J. Majchrowski oświadczył, że ma już dosyć oddawania Kościołowi majątku komunalnego, to nie otrzymał poparcia od własnej rady miejskiej. Obecne rządy to także upadek i służby zdrowia i oświaty. Dlaczego tyle lat nie potrafimy wyjść z bezrobocia? Cośmy zrobili z ludźmi? Niemal 2,5 mln naszych obywateli żyje w skrajnym ubóstwie, a my się ekscytujemy aferami.

Nie ma polskiego kapitału, bo oddaliśmy Zachodowi nasz majątek za bezcen i teraz za to płacimy wysoką cenę. Czesi nie poddali się presji i potrafili to zrobić zupełnie inaczej.

Najbardziej przykre jest to, że tyle się mówi o represjach w PRL a nic o szykanach, jakie spotkały ludzi lewicy w czasach Solidarności. Nie ma się do kogo zwrócić o pomoc. Jeśli się spotka dzisiaj byłego posła lewicy albo posłankę, to oni proszą, aby ich nie łączyć z lewicą, bo są osobami prywatnymi. Jeśli tak dzieje, to jak lewica chce utrzymać swój wizerunek?

W konstytucji w art. 104 jest zapisane, że poseł jest przedstawicielem wyborców, a w innym akapicie jest zapis, że poseł nie jest związany żadną instrukcją wyborczą. Jest to sprzeczne z logiką, z interesem społecznym i z interesem państwa. Te akapity obalają cały legislacyjny porządek, jaki powinien obowiązywać w prawnie funkcjonującym państwie.

Lewicę czeka bardzo długa droga do odzyskania w społeczeństwie znaczącej pozycji. To jest dobry czas, aby zrobić wszystko, żeby ta droga nadmiernie się nie wydłużyła. To jest także kwestia sojuszy i koalicji wyborczych. Aby były one skuteczne potrzebne są struktury, a lewica nie dba o swoje struktury. A przecież tylko tam można przedstawiać program i myśleć o jego wypromowaniu w społeczeństwie.

Ja sądziłem, że to tylko starsze pokolenie nie umie się dostosować do gospodarki rynkowej, a okazuje się, że z młodymi jest jeszcze gorzej. W sytuacji, gdy nie ma już w gospodarce nic polskiego jesteśmy tylko rezerwuarem źle opłacanej i źle traktowanej taniej siły roboczej. Do tego dążą “dobroczyńcy” z Zachodu ręka w rękę z naszymi polskimi pomagierami. A przecież mamy i swoje atuty, które mogą się liczyć w gospodarce europejskiej. Polska np. dosłownie leży na wodach geotermalnych i można to wykorzystać za pieniądze unijne. To są przecież nowe technologie, ochrona środowiska i czysta korzyść dla Polski.

Oprac. Mieczysław Kozłowski