Minister Aleksander Grad przyznał, że nie ma już szans, by zrealizować tegoroczne plany prywatyzacji, które zakładały wpływy wysokości 12 mld zł. Natomiast sprzedaż mniejszych firm i tzw. resztówek przyniosła dotychczas tylko 4,2 mld zł. Co to oznacza dla budżetu i dla zwykłych podatników?

- Zawsze byłem i jestem przeciwnikiem prywatyzacji na siłę. Ten plan od początku sprawiał wrażenie oderwanego od rzeczywistości, nie uwzględniał przede wszystkim sytuacji kryzysowej w światowej gospodarce. Grozi nam więc wzrost deficytu budżetowego. W krótkim czasie skutki tego byłyby oczywiście dla Polaków dolegliwe, lecz w dłuższej perspektywie mogą okazać się wręcz zbawienne. Po prostu dochody wypracowane przez te firmy prawdopodobnie przewyższą zyski z ich przewidywanej sprzedaży. Dlatego osobiście jestem bardzo szczęśliwy z tych problemów rządu. Tegoroczni laureaci nagrody Nobla w dziedzinie ekonomii udowadniają przecież, że zarządzanie własnością publiczną może przynosić pozytywne efekty.

- To prawdziwe szaleństwo podyktowane głównie przyszłorocznymi wyborami prezydenckimi. Politycy Platformy próbują udowodnić, ze kryzys nam niestraszny. Dlatego między innymi ministrowie Aleksander Grad i Jacek Rostowski wyszli naprzeciw zwolennikom ekstremalnej prywatyzacji. Jak można było w ogóle pomyśleć na przykład o pozbyciu się KGHM? Czyżby nie wyciągnięto żadnych wniosków ze sprzedaży PZU, który także przynosił i przynosi olbrzymie zyski? Sprzedaje się złote jajka, a nie kury, które je znoszą. Podobnie jak żadna rodzina nie rozwiąże swoich kłopotów finansowych poprzez pozbycie się mebli i mieszkania.

- Moim zdaniem, nie należy szukać żadnej teorii spiskowej. Kluczowe znaczenie miało zapewne załamanie gospodarcze w Niemczech. Niemal we wszystkich krajach spadają dochody, wzrasta bezrobocie. Tylko nasz rząd chwali się dodatnim wskaźnikiem PKB. To bardzo prymitywne, jednostronne podejście do zjawisk kryzysowych.

- Skądże, jedno z najgorszych. Jeśli pozbawimy te firmy zysków, to z czego maja się one rozwijać i być konkurencyjne? To kolejny przykład doraźnego patrzenia na ekonomię i łatania dziur bez myślenia o konsekwencjach na przyszłość. Polityk-ekonomista nie może mieć mentalności księgowego, któremu 31 grudnia wszystko musi się zgadzać. Powinien myśleć o następnych pięciu - dziesięciu latach.